+BlooD_Hana*HoMe

ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย.

[AuFic KHR] punish for you

Paring : 10069(เบียคุรันxมุคุโร่)

Rate: Nc 21                   

Story by :blood_hana  

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Part 43

“อ๊ะ..เบียคุรัน..อ้า..บะ..เบียคุ..รัน”  

ปึกๆๆๆๆๆๆ 

เตียงไซส์คิงสั่นไหวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตลอดเวลา มุคุโร่ผวากอดรัดชายหนุ่มแน่น ขาเรียวสวยยกขึ้นตวัดสะโพกของเบียคุรันไว้  “อ๊า!!!!!!!”

พรวด!!!!!

คนหนุ่มครางต่ำ ปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมาในตัวหญิงสาวด้านใต้ ดวงเนตรสีอเมทิสต์เหนื่อยหอบและเต็มไปด้วยราคะพิศจับจ้องที่ดวงหน้าสวยปรือตาสองสีมองตอบเขา

“มุคุโร่..” เบียคุรันกระซิบเรีกยชื่ออีกฝ่าย ก่อนจะค่อยโน้มตัวลงจุมพิตปากเล็กอิ่มสีแดงระเรื่อ แล้วเลื่อนไปยังแก้มนุ่มเบาๆ ร่างสูงค่อยผละออกจากแก้มใสเป็นชมพูจางชุ่มเหงื่อ เมื่อหันกลับมามองหน้าคนรักก็พบว่าเธอได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว…

หนุ่มผมสีงาช้างจัดแจงท่านอนให้หญิงสาวได้นอนอย่างสบาย จึงค่อยเคลื่อนตัวเองไปยังที่นอนว่างๆด้านข้าง แขนแกร่งโอบกอดดึงร่างเพรียวบางของสตรีผมสีไพลินเข้ามากอดจนแนบแน่น เสียจนรู้สึกได้ถึงผิวนุ่มลื่นแสนหอมหวานน่าสัมผัสไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตามที  หน้าคมซุกลงกับเส้นผมนุ่มดุจผ้าแพรไหมสูดดมกลิ่นหอมแชมพูอ่อนๆชวนหลงเข้าช้าๆ

“พรุ่งนี้..” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น นัยน์เนตรสีม่วงหลุบมองมุคุโร่ที่ยังคงหลับพริ้มไม่มีท่าทีว่าจะตื่น

“พรุ่งนี้..เราดีกันนะ มุคุโร่”  เขากล่าวเป็นคำสุดท้าย ก่อนเข้าสู่นิทราไปอีกคน…

.

.

แต่สำหรับมาเรีย..แม่บ้านวัยกลางคนกลับคิดว่าวันนี้ช่างดูสดใสกว่าทุกๆวัน คงเพราะบรรยากาศในบ้านทาวน์เฮาส์แห่งนี้ดูอบอวลไปด้วยบรรยากาศหวานละมุนของคนหนุ่มสาว  เธออุ้มมุรันที่อาบน้ำทาแป้งหอมฉุ่ย ออกมาจากห้องนอนของเธอ เนื่องจากที่อยู่ของเปลเด็กได้ถูกใช้สำหรับพ่อแม่ของเด็กชายตัวน้อย

“วันนี้คุณชายน้อยดูร่าเริงจังเลยน้า” มาเรียแซวขำๆ เธอสังเกตเห็นว่าเด็กชายวัยทารกหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ยิ้มจนแก้มปริน่าหยิกเป็นยิ่งนัก แก้มสีชมพูแดงๆน่าหอมน่าฟัด จนอดใจไม่ไหว แม่บ้านสาววัยกลางคนเลยต้องก้มลงไปหอมแก้มแรงๆฟอดใหญ่ ทำเอามุรันหัวเราะยกใหญ่…

แม่บ้านสาววางเด็กทารกลงบนตะกร้าเด็กปูผ้านวมนุ่มสีขาวและผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อนไว้สำหรับห่ม ซึ่งวางอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก จังหวะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปห้องครัว เสียงฝีเท้าย่ำลงจากบันได เธอจึงชะงักเท้าแล้วหันหน้ามองเจ้าของบ้านในชุดกระโปรงสีชมพูหวานเจ้าของเสียงฝีเท้าที่ว่า

ในความรู้สึกของมาเรีย  ชุดกระโปรงสีชมพูแขนตุ๊กตายาวครึ่งเข่า มันช่างขับผิวขาวผ่องของโรคุโด มุคุโร่ ให้ขาวอมชมพูหวานยิ่งขึ้น..

ทว่า…วันนี้ทั้งๆที่แต่งเหมือนเดิม..แต่ตัวของนายผู้หญิงดูหวานกว่าทุกวันที่ผ่านๆมา

 “คุณผู้หญิงคะ?” มาเรียเปลี่ยนสรรพนามจาก คุณหนู เป็น นายหญิง ทำเอามุคุโร่สะดุ้ง ท่าทางตอนเดินลงมาคงเหม่อคิดอะไรอยู่แหงๆ แม่บ้านชาวอังกฤษขยับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ยิ่งทำให้สตรีผมสีน้ำเงินเข้มตอนนี้หันกลับมามัดผมทรงทวินเทลเหมือนแต่ก่อน หน้าแดงก่ำไปถึงหู…

มุคุโร่เป็นเด็กฉลาด..ฉะนั้นแล้ว..เพียงแค่เห็นรอยยิ้มหรือสายตา

เธอเดาได้ไม่ยากว่าคิดอะไร?

“วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?”

มุคุโร่ตีสีหน้ากลับมายิ้มเหมือนหวานเหมือนเคย หลังจากได้ยินคำถามจากแม่บ้าน

“เหมือนเดิมก็ได้ค่ะ..แต่เพิ่มของหวานหลังอาหารหน่อยก็ดี”

มาเรียยิ้มอ่อนโยนให้กับเจ้าของบ้าน เธอผงกหัวรับคำสั่งเจ้านาย “ถ้างั้นดิฉันจะไปเตรียมสำหรับสองคนนะคะ” ดูเหมือนว่าแม่บ้านร่างท้วมจะไม่ได้เปลี่ยนเรื่องเสียทีเดียว เธอวกกลับมาแซวจนได้

มุคุโร่ก็หน้าเหวอขึ้นสีเข้มอีกรอบ แล้วรีบก้มหน้างุดๆหลบสายตาอบอุ่นของสาววัยกลางคน นัยเนตรสองสีค่อยๆเหลือบมองเธอพบว่าคนใช้ชาวอังกฤษเดินหายเข้าไปในครัวเสียแล้ว สตรีผมสีไพลินมัดทวินเทลจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ้อ…”

“ลงมาไม่คิดจะรอฉันเลยเหรอ ที่รัก” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างหู ตาคู่คมสีฟ้าอ่อนมองคนรักในอ้อมกอดที่ยังก้มหน้านิ่งเงียบไม่ต่อปากต่อคำกับเขา ทว่า..จากใบหูที่เป็นสีแดง..จึงเดาได้ไม่ยากว่าหญิงสาวคนสวยกำลังเขินอายเขาอยู่เป็นแน่

หรือควรจะเป็น…หมาป่าขาวจอมเจ้าเล่ห์ จอมหื่นกาม ดีนะ?

“เรียกชื่อฉันสิ..เมื่อคืนนี้เธอยังเรียกชื่อฉันอยู่เลยนี่” เบียคุรันพูดเป็นเชิงสั่ง..มุคุโร่ไม่อยากแม้แต่จะตามเกมส์ของอีกฝ่าย ถ้าเธอตอกกลับไปเหมือนทุกครั้ง ก็คงไม่พ้นโดนจับอุ้มขึ้นเตียง ถ้ายอมทำตามก็คงไม้พ้นขึ้นเตียงอีก..ไม่ว่าจะทางไหนก็ไม่ทางหนีผู้ชายทะลึ่งคนนี้อยู่ดี

เงียบ…ไม่มีเสียงหวานล้ำจากปากเรียวอิ่มสีชมพู เบียคุรันจึงรุกหนักกว่าเก่าโดยการสอดมือเข้าใต้กระโปรงสีชมพูลูบไล้ตามขาอ่อนขาวนวลขึ้นไปจนเกือบจะถึงกางเกงในผ้าลื่น “บะ…เบียคุรัน!!”

“ไม่ลองดูเหรอ ทำที่บันไดก็เป็นประสบการณ์ที่ไม่เลวนะ” เบียคุรันพูดเรื่องใต้สะดือทั้งหน้ายิ้มระรื่น ผิดกับดวงหน้าสวยขึ้นสีแดงเป็นลูกมะเขือเทศสุก ทั้งอายทั้งโกรธในเวลาเดียวกัน

“คุณจะหน้าด้านหน้าทนไปถึงไหน ไม่เห็นหรือไงว่ามาเรียอยู่!!!” เสียงหวานโวยวายอย่างหัวเสีย ทว่า..ดูเหมือนว่าเบียคุรันไม่สนใจคำพูดนั้น เขาออกแรงเพียงนิดหน่อย ดันตัวภรรยาแสนสวยเข้าติดกับผนัง พร้อมบดเบียดร่างกายเข้ามาจนส่วนตื่นตัวที่ชูชันอยู่ใต้กางเกงแสลตสีขาวสัมผัสกับช่องทางสีหวาน

“เบียคุ..” ริมฝีปากสีกลีบกุหลาบถูกปิดโดยปากหนาได้รูป ลิ้นอุ่นแทรกเข้าไปในโพรงปากหยอกเย้ากับลิ้นน้อยที่ไม่ว่าจะถูกจูบไปกี่ครั้งก็แสนจะไร้เดียงสาไม่มีการเรียนรู้วิธีจูบตอบเอาเสียเลย

ชายหนุ่มเริ่มสอดมือเข้าใต้กระโปรงดึงกางลูกไม้ตัวจิ๋วออกมากร่อมอยู่ที่หัวเข่า ก่อนจะปลดซิปกางเกงของตัวเองลง   ความเป็นชายของบุรุษผมสีหิมะสอดเข้าไปในช่องแคบรัดตอดแน่น มุคุโร่สะดุ้งโหยงกับการเข้ามาของสามีเธอ เบียคุรันถอนจูบออกแล้วหันมาซุกไซ้คอระหง 

“มุคุโร่คุง..” ชายหนุ่มกระซิบเสียงแหบพร่าเรียกชื่อหญิงสาวข้างหู เขาขยับตัวอย่างเชื่องช้าอ่อยอิ่งในช่วงแรก  ก่อนจะเร็วขึ้นเรื่อยๆเรื่อยๆ และในที่สุด..จุดสุดยอดก็มาถึงเช่นเดียวกับทางสาวผมสีไพลินมัดทวินเทล…

ทำไมจะไม่รู้!!คนๆนี้กำลังเอาคืนเรื่องที่ถูกจิกใช้เยี่ยงทาสต่างหากล่ะ!!!

“คึหึหึ คุณนี่มันโรคจิตจริงๆเลยนะคะ”  วาจาหวานเอ่ยจิกกัด

“แต่เธอก็รักคนโรคจิตไม่ใช่เหรอ เด็กน้อย” เบียคุรันตอกกลับ มุคุโร่หน้าขึ้นสีอีกครั้ง เธอสะบัดหน้าหนีคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้า รวมถึง..รอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนแท้จริงของเขาที่ใครต่อใครยากที่จะพบเห็น

“ฉันจะไปดูมุรัน” มุคุโร่ตอบปัดแล้วหนีหายเข้าไปในห้องรับแขก เบียคุรันยักไหล่ ขายาวใต้กางเกงแสลตสีขาวเดินทอดน่องตามหลังอีกฝ่ายเข้าไปในห้องรับแขกเช่นกัน ที่นั่น..เขาได้เห็น…เด็กดื้อนัยน์ตาสองสีจอมวางแผน แสนจะร้ายกาจ แต่ก็ซ่อนความเปรอะบางไว้ในใจ กำลังโอบอุ้มลูกชายตัวน้อยออกมาจากตะกร้าพาไปดูสวนในบ้านผ่านทางกระจกหน้าต่างบานใหญ่ 

เธอ..โตขึ้นแล้วสินะ..

เบียคุรันยิ้ม..ยิ้มอย่างมีความสุข ความรู้สึกที่เอ่อล้นในใจมันช่างอบอุ่น ชวนทวิลหาเสียเหลือเกิน..ความรู้สึกนี้เป็นสิ่งที่เขาจะปกป้องและไม่ยอมเสียมันไป แม้ต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็จะปกป้องเอาไว้ให้ได้..

เราเอง..ก็โตขึ้นเหมือนกัน..

มุคุโร่รู้สึกถึงอ้อมแขนแกร่งของเบียคุรันอีกครั้ง  หากแต่ครั้งนี้..มันเต็มไปด้วยสัมผัสแห่งความอบอุ่น อ่อนโยน และแข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน จนเธอรู้สึกผ่อนคลายได้อย่างน่าประหลาด

“มุรัน..พ่อกลับมาแล้วนะ” เบียคุรันพูดกับลูกชายตัวน้อยในอ้อมอกของภรรยาสาว ดวงตาสองสีกลมโต แต่ผมสีงาช้างเหมือนผู้เป็นพ่อมองตอบตาแป๋ว เด็กชายเอียงคอครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างพร้อมยื่นมือมาหาเขา มุคุโร่เห็นการกระทำของลูก เธอจึงหันกลับมาสบตาคู่คมตรงๆ นัยน์เนตรสองสีไร้ซึ่งแววตาเกลียดชัง หรือแม้แต่เหยียดหยาม ต้องการเอาชนะเขาเหมือนแต่ก่อน….

“ลูกอยากให้คุณอุ้มนะ”  ริมฝีปากบางแย้มเอ่ยทั้งรอยยิ้ม ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยแววตาอ่อนโยน..ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็น แม่  แววตานั้นทำเอาร่างสูงอึ้งไปพักใหญ่ หน้าคมคายหล่อเหลากลับมามองเด็กทารกผู้ชายกำลังยื่นมือมาหาเขาแกว่งไปมาจะคว้าตัวเขาเสียให้ได้  “ฉัน…”

ดีใจ..ตื่นเต้น…จนทำตัวไม่ถูก…

นี่มัน..หมายความว่าเธอ…

“คุณเป็นพ่อของเขานี่ค่ะ เบียคุรัน” มุคุโร่ตอบ ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อยิ้มหวานจากใจจริงให้คนตรงหน้า ประกอบกับพวงแก้มใสขึ้นสีชมพูจางๆ ทำให้เด็กสาวนิสัยราชินีดูเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยแสนไร้เดียงสาทันควัน  นี่ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาเป็นผู้ชายละก็..คงดีใจจนร้องไห้ตาแตกแน่ๆ เบียคุรันยกมือขึ้นมากำแน่นป้องปากกระแอมเสียง เพื่อตั้งสติลดความประหม่าเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆยื่นมือไปรับลูกชายเพียงคนเดียวของเขาจากอ้อมแขนของมุคุโร่

ตัวของมุรัน..นิ่มมาก..เบาหวิวแต่ก็อบอุ่น ควรแก่การทะนุถนอม บัดนี้มุรันย้ายมาอยู่ในอ้อมแขนของพ่อ  ใบหน้ากลมแก้มยุ้ยของมุรันกำลังส่งยิ้มหัวเราะร่าเริง

ผมสีหิมะขาวโพลนเหมือนกับเขา..ตาสองสีเหมือนแม่ของเขา ดวงของหญิงที่เขารักที่สุด…หน้าคมคายยิ้ม ตาสีฟ้าอ่อนอมม่วงฉายแววอ่อนลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยของสาวผมสีไพลินที่ยืนยิ้มอยู่เคียงข้าง

“เธอรู้ไหม..ฉันไม่เคยมีความสุขเท่าวันนี้เลย”

“คึหึหึ..ฉันควรจะดีใจด้วยไหมคะ?” มุคุโร่ยังคงนิสัยเย้าแหย่ไม่เคยเปลี่ยน แต่ก็นั่นแหละ..เป็นส่วนหนึ่งของความน่ารักของเธอ และเบียคุรันเองก็ยังตอบโต้เด็กผู้หญิงขี้เหงาเอาแต่ใจ จอมลวงโลกเหมือนกับเขา ราวกับตัวตนเดียวกัน “อะไรกัน..ต้องดีใจสิ..ไม่งั้นเมื่อคืนเธอไม่กอดฉันแน่นขนาดนั้นหรอก”

ถึงจะไม่มีคำหวานอะไรมากมาย..ฟังดูแล้วเหมือนจิกกันไปจิกกันมา ทว่า..ในบทสนทนาของเขาทั้งสองคนกลับไม่มีความจงเกลียดจงชัง หรือ ต้องการเอาชนะ อีกต่อไป

เพียงพอแล้ว…บทลงโทษได้สิ้นสุดลง

ถึงเวลาแล้ว จงเปิดหัวใจอันแท้จริงของพวกเธอออกมา

“ฉันรักคุณ” มุคุโร่เอามือไพล่หลัง บอกรักชายหนุ่มผู้มีรอยสักใต้ตาซ้าย  เบียคุรันถึงกับตะลึง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยโดนสารภาพรักจากไอดอลสาวแห่งโรงเรียนวองโกเล่  เขายังจำได้ดีว่ารู้สึกตื้นตันแค่ไหน ทั้งที่เรื่องมันควรจะจบตั้งแต่วันนั้น แต่เขากลับปฏิเสธและเลือกทางเดินผิด…สำหรับเวลานี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

เขาจะไม่มีวันทำให้ผู้หญิงคนนี้ต้องเสียใจอีก  

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ฉันควรจะพูดแบบนี้รึเปล่านะ คึหึหึ” มุคุโร่พูดต่อดึงสติหลุดลอยของสามีกลับมา

ชายหนุ่มเรือนผมสีหิมะยักไหล่เล็กน้อยพลางฉีกยิ้มกว้าง ตาคู่คมชวนหลงใหลเต็มไปด้วยความรักแก่คนแก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อเบื้องหน้าแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างกระทบเรือนผมสีไพลินราวกับทะเลผืนกว้างใหญ่อบอุ่นชวนหลงใหล  ขายาวก้าวเข้ามาใกล้สตรีผมสีไพลินทวินเทล แล้วค่อยๆโน้มหน้าลงไปประทับจูบบนริมฝีปากอิ่มสีชมพูหวานเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบที่มีเพียงเธอและลูกเท่านั้นได้ยิน

“ฉันกลับมาแล้วและจะไม่ไปไหนอีก ฉันสัญญา”

FIN

+++++++++++++++++++++++++++++++

จบแล้ววววววววววววว ปิดไหดองไปอีกเรื่อง สำหรับฟิคผิดศีลธรรมติดเรท

คุยกันซักนิดบลัดอยากเล่าความรู้สึกและก่อนจะมาเป็นฟิคนี้ให้ผู้อ่านหน่อยนึง(เม้าท์ๆ)

เรื่องนี้ตอนแรกไม่คิดว่าจะยาวขนาดนี้ด้วยซ้ำ พลอตวางไว้กะเป็นแค่เรื่องสั้นของศิษย์อาจารย์แอบคบกันแล้วไปทำอะไรในรถแค่นั้นจริงๆ แต่ไปๆมาๆ คิดว่าไหนๆจะเขียนมุคุสาวน้อยแล้ว เอายาวๆหน่อยก็ดี

กะว่า 11 ตอนน่าจะจบ แล้วก็..ไฉนถึงมา 43 ได้ 5555

พอๆกับวิวาห์กำมะลอเลย ลากจนยาวววว

เขียนเรื่องเด็กมีปัญหาตามตรงก็แอบเครียดเหมือนกัน เพราะต้องเข้าใจเด็กขาดความอบอุ่น ซึ่งบลัดต้องไปหาข้อมูลมาบ้างตามเว็บจิตวิทยา ไหนจะเรื่องคนท้องอาการเป็นไงอีก อันนี้ดูจากอุ้มรักเอาเลยรู้เรื่อง

เรื่องนี้อารมณ์ ดราม่า หนัก แต่เน้นๆคือ เรทแหลก มากกว่า(ฮา) 

หวานๆก็หายากยิ่งนักเพราะคู่ 10069 ในฟิคนี้ไม่รู้จะยัดหวานตรงไหน ไม่เหมือนวิวาห์ยัดให้เบียเสี่ยวเมื่อไหร่ย่อมได้ ฮา

ฟิคนี้มีคนติดตามเยอะมากอีกฟิค ไม่แพ้นายตัวร้ายสู่วิวาห์กำมะลอเลยค่ะ

คอมเม้นท์เยอะสุดเลย 40-50 เม้นขึ้นตลอด โดยเฉพาะช่วงไคลแมกซ์ของเรื่อง

บางครั้งบลัดเองก็ติดเรียน ขี้เกียจบ้างอะไรบ้าง แต่ก็มาจนถึงจุดนี้ก็ดีใจ

ดีใจที่สุดสำหรับแฟนๆและคอมเม้นท์ทุกคอมเม้นท์ คอยเป็นกำลังใจ และ คอยเชียร์ คอยด่าอิป๋า(555)คอยตามทวงให้บลัดกระเตื้องมาขยันอัพ ขอบคุณมากๆค่ะ

ไม่รู้จะกลั่นกรองเป็นคำพูดอะไรดี ดีใจมากๆที่มีคนติดตามเยอะแยะขนาดนี้..ดีใจบอกไม่ถูก

แอบเห็นคอมเม้นท์ๆว่า อยากเห็นเวอร์ชั่นรุ่นมุรัน จริงๆก็คิดไว้นิดๆแล้วแต่คงเป็นตอนพิเศษซะมากกว่า

สำหรับเรื่องกิจกรรมถล่มไหดองบลัดยังรีเควสได้เรื่อยๆจนถึงวันที่ 1 มกราคม 2555 นะคะ

สงสัยรายละเอียดจิ้มไปที่นี่ค่ะ

http://blood-hana.exteen.com/20111124/aufic-reborn-10069-punish-for-you-nc21-part-42